Dit had tot gevolg dat er op het feest van Brigitte dan maar ambiance werd gemaakt met de Afrikaanse percussie en dans van Kolya. En ik kan je verzekeren: wanneer Hans zich aan een Afrikaans danspaske waagt, kan je maar beter maken dat je wegkomt. Dat er daar geen gewonden gevallen zijn...

• Bariton sax: Willy Janssens (die al op de CD heeft meegespeeld)
• Tenor sax: Dirk Verbrugge, die we begin dit jaar tijdens ons optreden in Wolvertem hebben leren kennen 
• Trompet: Philippe Roeland, eigenlijk klassiek muzikant, maar bereid om in te vallen.

De klank was niet ideaal in de eerste set, de laatste drie nummers (met blazers) leken mij één grote soep qua sound. Blijkbaar klonk het in het café zelf beter dan op 't podium, want het publiek leek het te appreciëren. Maar ikzelf was serieus aan't zweten, en niet alleen van de warmte. Gelukkig hadden we op dat moment al een eerste hoogtepunt achter de rug: een korte gastverschijning van het 11-jarig wonderkind Antoine Culot. Onthou die naam goed, je gaat er nog van horen. Virtuoos op de gitaar, en fan van Buddy Guy, waarmee hij zelfs al 's gespeeld zou hebben in de Hallen van Schaarbeek. 

We hebben Antoine leren kennen in de Grain d'Orge tijdens een van onze optredens. Stel je de scene voor: tijdens de pauze komt daar zo'n kadeeke aan Chris vragen of hij "alstublieft ne keer op uw gitaar mag spelen". Chris: "Natuurlijk manneke. Alstublieft.". Drie seconden later vallen we op ons gat. En drie maand later staat hij hier het café op z'n kop te zetten.

En toen kwam de 2e set, nu bijna volledig met blazers. Man, wat heb ik genoten. Stukken beter dan verwacht. Omzeggens geen fouten horen spelen, een veel betere klank dan tijdens de eerste set (ik kon eindelijk de bariton horen), swingen als de beesten, en een enthousiast publiek. Dit vraagt absoluut om herhaling. 

Het zou ons vooral toelaten om de klankkleur te creëren die we al zo lang nastreven, en die sterk lijkt op wat Duke Robillard doet op "Duke's Blues", of Colin James op "Colin James & his Little Big Band".

Kleine impressie van de opnamesessies met blazers:

Er was vooraf heel wat gezamenlijk werk in gekropen (repetities, uitschrijven van partituren, ...), het was dus een zeer pijnlijke zaak voor The NT Heroes dat hun drummer uitgerekend de dag voor dit evenement besliste om er niet meer aan deel te nemen, en zichzelf dus ook uit de groep zette. Gelukkig zou er een andere drummer komen die al 's had meegespeeld en het repertoire wat kende (Luc Baetslé), en had bovendien onze eigen Philippe wat meegewerkt aan de repetities en kon dus desnoods ook invallen.

En het is toch een ongelooflijk feest geworden voor een stampvolle zaal (+/- 400 man) die blijkbaar nog altijd in carnavalstemming zat. Stevige gitaarduels, vierstemmige zangpartijen, een ontstuimige blazerssectie, een pianosolo met z'n drie (Stany, Etienne en ik), de stomende cajun van "Devant ta porte", zelfs een a-capella met zes man, alles zat erin. Ik denk dat wij ons nog nooit zo geamuseerd hebben tijdens een optreden, maar het was dan ook een gemakkelijke avond voor ons: wij moesten ons voor één keer van niks aantrekken, we moesten alleen maar spelen. Voor opper-Heroe Karel Meganck en de zijnen moet het ietwat moeilijker en stresserender geweest zijn, maar 't is gelukkig allemaal op z'n pootjes gevallen. Wie er niet bij was heeft iets gemist.

20-Sep-2006

© - Dirk Maes

Hits: